week 5 t/m 8

Laatste 3 weken weer veel gebeurt hier, vandaar dat ik weer zolaat schrijf. 

Ik begin me langzaam aan prettig te voelen hier in de groep, het slapen gaat zoals altijd al niet goed bij mij, na me een aantal keren verslapen te hebben, en zelfs 1 keer bijna bij een therapieblok in slaap gevallen, heb ik vorige week vrijdag bij symptoombeheersing  slaapmedicatie gekregen voor 3 keer per week en merk dat het wel helpt en als ik de medicatie neem, ik ook veel uitgeruster ben als ik opsta. Nu moet ik wel zeggen dat ik de afgelopen weken heel erg met mezelf bezig ben geweest, levensverhaal, inbrengen over mijn gedachtes, en gevoelens. Wat mij overdag en ook snachts heel erg heeft bezig gehouden. Waardoor ik dus doodmoe ben iedere dag, dit komt ook van de therapieblokken die ontzettend veel energie vreten. Niemand kan zich voorstellen hoe het is en of voelt om hier 24uur per dag 5 dagen in de week te zijn. Er is niet 1 dag dat het rustig is, of geen irritatie's zijn. En dat zijn normaal de momenten waarvoor ik weg zou lopen, en dat lukt en kan je hier niet, er zijn altijd groepsgenoten bij die je erdoor heen helpen en dat vind ik wel fijn, want iedereen zit hier eigenlijk voor het zelfde en begrijpen je echt als je het moeilijk hebt. En willen je ook helpen op die momenten en kijken met je mee hoe het komt dat je sommige gedachtes hebt, en waarom je zo doet.

Vorige week een inbreng gedaan over mijn suïcidepoging van 4 januari. Ik heb vanaf die tijd niet 1 keer sorry tegen Rebecca gezegd, en dat neem ik mezelf nu ook kwalijk, niet omdat ik het gedaan heb, maar wel omdat ik nu pas weet hoeveel verdriet ik haar hiermee gedaan heb. En nog steeds doe, de gedachtes zijn nooit uit mijn hoofd geweest en zullen er waarschijnlijk ook altijd blijven, aangezien mijn depressiviteit er ook op sommige tijden altijd zal zijn. Ik heb die nacht in het ziekenhuis hele vervelende dingen gezegd zowel tegen rebecca als tegen de verpleging daar. Ik weet zelf hier bijna niks meer van Rebecca heeft mij dit allemaal zaterdags verteld en ik heb daar op gereageerd met tja het is wel zo en zo denk ik nog steeds. Dit was niet juist, en ik heb respect dat ondanks dat wij zo kort samen waren zij toen niet heeft gezegd Manou bekijk het maar. Ik besef me nu pas hoeveel pijn ik haar gedaan heb die weken voor en na de poging. En als ik het terug kon draaien dan deed ik het maar helaas dat is niet zo.

Ook zit ik nog steeds in de knoop met mijn geaardheid en dat heb ik deze week verteld in een blok. Hoe het komt dat ik daar moeite mee heb, en hoe ik er het beste mee om kan gaan. Ik ben daarom ook heel blij met mijn lief die mij steunt, en mij alles op mijn tempo laat bepalen. Ik moet het gaan leren accepteren, en niet mijzelf weer voor de gek gaan houden wat ik nu voor mijn gevoel jaren heb gedaan. Het gevoel dat ik me zelf jaren te kort heb gedaan door niet eerlijk tegen mezelf te zijn, mij te schamen voor dingen die in deze tijd eigenlijk heel normaal zijn. Ik ben hier ook hard aan het werk om dat stukje te gaan accepteren en dat ik mag zijn wie ik ben. 

De weekende die we samen hebben doen mij ontzettend veel, de liefde,genegenheid, het houden van, en de steun die ik van haar krijg zijn voor mij ontzettend veel waard. Een gevoel die ik niet of nauwelijks gevoeld heb door mijn muur die ik om mij heen gebouwd heb. Er is nog nooit iemand zo dicht bij mij geweest als zij, het is ontzettend akelig en maakt mij ook heel erg bang omdat ik niet weet wat ooit komen gaat, maar ondanks dat ben ik heel blij dat ik haar ontmoet heb en dat we er voor elkaar kunnen zijn kortom ik geniet van de momenten als we samen zijn, ook al zeg ik dat niet vaak. Afgelopen woensdag ben ik naar Den Bosch geweest en het was heerlijk en voelde me super en stond bijna op het punt om niet meer terug te gaan, maar ik weet verstandelijk dat het nu moet en dat ik door moet zetten. Dus ben met heel veel pijn in mijn hart toch maar om 10 uur terug gegaan. Volgende week zit ik hier al 2 maanden met heel veel downs en er zullen er nog veel meer komen dat weet ik zeker want ik ben er nog lang niet. Maar ik weet ook dat er mensen zijn die mij nu steunen, mij lief hebben, willen helpen en mij accepteren en dat geeft weer lucht.

Ik hoop dat ik de rust weer kan gaan vinden om iedere week weer te schrijven.

Iedereen hele fijne Paasdagen toegewenst

Groetjes Manou